Films en boek over veroudering

Films over veroudering

Robin Williams als volwassen kwajongen in "Jack"

Een bevalling met een zeemeermin als moeder en een duivel als toekijkende vader (beiden weggehaast uit een gekostumeerd bal) moet een bijzonder kind opleveren. Dat is de kleine Jack dan ook. Hoewel, klein... De boreling groeit met een razend tempo. Als Jack zijn eerste verjaardag viert ziet hij eruit als een kleuter en op zijn vierde moet hij zich al scheren. Jack heeft een uniek groeiprobleem: hij veroudert vier keer zo snel als een ander mens.

Zo snel gaat zijn geestelijke groei niet. Als hij tien is oogt hij weliswaar als een man van veertig, maar hij denkt nog als elke jongen van zijn leeftijd. Reden te meer om naar vriendjes te verlangen. Zijn zorgzame ouders willen hun bijzondere zoon echter liever niet aan de reacties van de buitenwereld blootstellen. Voor de kennis zorgt een privéleraar (Bill Cosby) en moeder (Daine Lane) is er voor de spelletjes.

Jack (Robin Williams) blijft naar buiten verlangen en tenslotte geven zijn ouders toe. De eerste dagen op school zijn moeilijk, al is de juffrouw een engel. Maar voor de andere kinderen in de klas is Jack gewoon een volwassen man. Zijn lengte blijkt echter nuttig bij basketbal en als Jack vervolgens ook nog een klasgenoot helpt door zich tegenover diens moeder als waarderende leraar voor te doen, wordt de volwassen jongen als een kameraad opgenomen.

En zo zien we Jack (een beetje dubbelgevouwen) in een boomhut keten met zijn vriendjes. Ze dagen elkaar uit met winden laten en het eten van de meest afschuwelijke brouwsels. Daar laat regisseur Francis Coppola het in zijn nieuwe film bij. Mens durf te leven, is zijn opwekkende boodschap in een stuurloos voortdeinend verhaal dat de scherpere kantjes van de situatie vermijdt, maar toch vaak iets pijnlijks houdt. Een kinderlijke film, die niet echt voor kinderen bestemd lijkt. Met zijn warme charme maakt de eeuwige kwajongen Robin Williams er niettemin het beste van.

ga terug naar het begin van de pagina

"The curious case of Benjamin Button"

Daisy (Cate Blanchett) is een weduwe op leeftijd. Ze ligt stervende in het ziekenhuis. Ze wordt gezelschap gehouden door haar dochter Caroline (Julia Ormond). Daisy vraagt haar voor te lezen uit het daar aanwezige dagboek van ene Benjamin Button, waarna de film overgaat op beelden van diens leven, hoewel soms onderbroken voor dialogen tussen Daisy en Caroline in het heden.

Caroline Button (Joanna Sayler) beleeft een zware bevalling waarbij ze het leven laat. Haar kind stelt de aanwezigen voor een raadsel. Hoewel het de grootte heeft van een normale pasgeborene, vertoont het de uiterlijke kenmerken van een bejaard iemand. Vader Thomas Button (Jason Flemying) is buiten zinnen en wil het in eerste instantie in het kanaal gooien. Omdat een agent hem daar voortijdig betrapt, gaat hij ervandoor en laat het kind bij nader inzien achter op het trappetje voor het huis waar Queenie (Taraij P. Henson) woont. Zij zorgt daar voor oude van dagen. Omdat ze zelf geen kinderen kan krijgen, besluit ze het vreemde schepsel te houden en op te voeden samen met haar partner Tizzy(mahershalalhashbaz Ali).

Een dokter stelt vast dat de baby niet alleen de uiterlijke kenmerken van een bejaarde heeft, maar ook met een flink aantal typische ouderdomskwalen kampt. Hij voorspelt dat het waarschijnlijk binnen relatief korte tijd zal overlijden. Tien jaar later blijkt hij niettemin zijn vroege kindertijd overleefd te hebben en gegroeid te zijn tot een klein oud mannetje in een rolstoel. Hij maakt kennis met de zevenjarige Daisy, met wie hij een warme vriendschap ontwikkelt. Terwijl de wereld om hem heen veroudert, bewandelt het door Queenie tot Benjamin gedoopte mannetje het verouderingsproces alleen andersom. Op een zeker moment staat hij op uit zijn rolstoel en iedere volgende blik in de spiegel levert hem een positieve verrassing op.

Terwijl Benjamin (Brad Pitt) iedereen met wie hij in aanraking komt verrast met zijn, door zijn uiterlijk, totaal niet te verwachten kinderlijke onervarenheid, komt hij gedurende verschillende fases in zijn leven Daisy opnieuw tegen. Zij gaat steeds op reis haar danscarrière achterna, terwijl ze opgroeit tot een vrouw. Benjamin groeit vanuit de andere richting zowel gevoelsmatig als uiterlijk dichter naar haar toe en verrast haar bij elke ontmoeting daarmee. Door de tegenstrijdige groeiprocessen, zijn ze alleen gedoemd elkaar te passeren en vervolgens weer van elkaar af te groeien. De twee ontwikkelen desondanks meer dan vriendschappelijke gevoelens voor elkaar. Als Daisy 43 en Benjamin 49 is raakt Daisy zwanger. Omdat Benjamin bang is dat hij het kind niet zou kunnen opvoeden en omdat hij Daisy niet met zijn jonge zelf wil belasten, besluit hij Daisy en zijn dochtertje te verlaten en de wereld in te trekken. Wanneer hij terugkomt blijkt ze met een andere man getrouwd te zijn.

ga terug naar het begin van de pagina

Boek over Werner Syndroom

Gail Tsukiyama - Dromend van water

dromend

"Ik was zestien toen ik voor het eerst gevraagd werd om foto's te zien van Werner Syndroom patienten, de haviks neus, het grijze dunne haar, de zweren". Dit zijn de woorden van Hana, een achtendertig jaar oude Italiaans-Japans-Amerikaanse met het Werner Syndroom, of zoals ze verkiest te noemen, Werner. Werner is een ziekte die een persoon tweemaal leeftijd versneld dan een persoon een gezond individu: op haar achtendertigste is Hana een oude vrouw en heeft het uiterlijk van een tachtig jarige. Gevangen in haar pijnlijke, zieke lichaam, Hana's geest is nog steeds net zo scherp als altijd, waardoor het omgaan met deze ziekte des te moeilijker is.

Hana woont met haar moeder, Cate, in Daring, Californie. Cate wordt elke ochtend wakker om stemmen te horen of er eventuele geluiden uit de kamer van Hana's komen, vrezend de dag komt dat ze niets hoort. Hana's ziekte verergerd met de dag en ze vraagt veel van de zorg. Als Cate is niet met de verpleging haar dochter bezig is trekt ze zich terug in haar tuin, die haar helpt om te ontspannen, en geeft haar de tijd om na te denken. Als Cate buiten is om de tuin verzorgen, leest Hana en schrijft ze brieven.

Japans-Amerikaanse vader Hana's Max was overleden aan een hartaanval. Door middel van flashbacks van de verhalen over hoe Cate en Max voldaan en de moeilijkheden die zij als een gemengd ras paar doorstaan hebben in een kleine stad zijn herbeleefd. We leren ook over hoe Max en zijn familie ten onrechte werden genomen om een Japans interneringskamp kamp genaamd Heart Mountain in Wyoming en de ontberingen die zij hebben geleden als gevolg. In een van Cate's flashbacks, Max vraagt haar : "Weet je wat ik droomde van in al die jaren dat Heart Mountain droomde ik van het water"? In het interneringskamp in de woestijn was er nooit genoeg water. Cate bedacht voor de eerste keer, een jaar na Max is overleden, hoe hij zijn lippen gebruikte het drinken van een glas water te waarderen.

Een groot deel van de roman richt zich op jeugd Hana's vriendin Laura, met wie ze niet heeft gezien in tien jaar, sinds voor het Werner Syndroom begon. Laura woont in New York met haar twee kinderen Josephine en Camille, die dertien en elf jaar oud, respectievelijk. Ze hebben contact gehouden door de jaren heen door middel van telefoontjes en brieven en zijn nog steeds heel dichtbij. Maar elke keer als Laura vraagt om op bezoek komen, Heeft Hana altijd een excuus waarom zij niet zouden komen. "Ik voel me niet al te goed". Dat is een van de antwoorden op haar wanneer ze wil komen bezoeken. Ik hou van haar als een zus en ik weet dat ik egoistisch, of bang, of beide ben . Ik zou het niet weten wat te zeggen tegen die mooie jonge meisjes, waarvan de schok ik al kan zien in hun ogen als ze me zien. En hoe zou het zijn om lieve Laura te zien in de bloei van haar leven?

Ten slotte, negeert Laura Hana en besluit te komen en met haar bezoek toch Josephine en Camille meeneemt. Toen Laura en haar kinderen komen, is de sterkte van hun band van vriendschap vernieuwd en de effecten zijn levenslessen geleerd voor iedereen.

Het verhaal wordt verteld door de ogen van alle karakters, wat ons toelaat om meer intiem te begrijpen van ieder individu angst en emoties. De banden tussen moeder en dochter en de banden van vriendschap zijn de belangrijkste aandachtspunten van het verhaal, en Gail Tsukiyama doet uitstekend werk van het portretteren van hoe sterk en duurzaam deze zijn. Dromend van water is een meeslepende, hartverscheurende, maar hartverwarmende roman.

ga terug naar het begin van de pagina